VEN-Cam 2.0

Ok, dus ik wilde dus zelf een camera maken waarmee ik het Drentse landschap in mijn beeld kon vangen. Een camera gemaakt van pure Drentse producten en met een relatie met de Drentse vennen voor een idee waar ik al zo’n tien jaar in mijn hoofd liep: Het project VEN. En ja dan draaf ik soms een beetje door. Nadat ik de werkende demo camera 1.0 had gemaakt (zie mijn vorige post) was ik nu klaar voor het echte werk. Ik verzamelde eerst alle Drentse materialen bij elkaar. Dat waren:

- Drents eikenhout (uit het Grote Veen in Eelde) voor het geraamte en de panelen. (Houtzager Kok uit Eelde bedankt!)
- Drents kienhout of veenstobben van 8000-10.000 jaar oud uit het veen bij Roderwolde voor de afwerking/versiering en het produceren van houtskool om de binnenkant matzwart te maken. (En ook om de uiteindelijke prints mee te bewerken, maar dat moet ik nog testen).
- Water uit het Gagelveen (Anloo) voor het impregneren met houtlijm van de veenstobben. (Die anders zo uit elkaar zouden vallen)
- Zelfgemaakt schuurpapier va npapier met pijpestrootjes en heide en zand van het Balloërveld,
- Weggeworpen blikjes energydrink bij het Taarlose Ven voor de pinhole
- Donker schapenwol van de kudde van het Balloërveld voor de afdichting van de kieren

Drents eikenhout uit het Grote Veen in Eelde Paterswolde

Nou als je daar niet het Drentse landschap mee kunt vangen😄 In mijn dagboek schreef ik:

De afgelopen week grote stappen gezet in de voltooiing van mijn camera-project. Voor het project VEN maak ik mijn eigen camera met puur Drentse ven materialen. Eikenhout uit het Grote Veen, houtskool van 10.000 jaar oude ven-stobben (ook wel kienhout genoemd) en aluminium van een bij een vennetje gevonden blikje energy-drink. Ik wilde de afdichting van de kieren met schapenwol van de kudde van Ballo doen, echter het vilten heb ik nog niet goed onder de knie. Ducttape en vilt (van een Drentse bouwmarkt) boden uitkomst.

Zo timmerde en knutselde ik van puur eikenhout een kistje in elkaar, met een gaatje aan de voorkant en een negatiefhouder aan de achterkant. Dat was alles. Ik noem het een camera. Ik noem het de VEN-Cam 2.0 en nadat ik een waterpas bovenop - en een statiefschroef onderop had gemonteerd kon ik hem in de praktijk gaan testen.

Op 24 september 2018 ging ik opnieuw naar het Taarlose veentje. Het ven waar ik het blikje energy-drink vond waarin ik de pinhole had geprikt. Maar nu met de complete VEN-Cam om hem uit te testen en 2 foto’s te maken. Met een tankje haalde ik een paar liter water uit het ven dat ik meenam naar huis. Roestbruin water waar ik de negatieven in ontwikkelde. En ook dat lukte wonderwel. De foto van het ven zonder bomen vond ik het beste. Waar ik achter kwam was dat ik de negatiefhouder nog niet ver genoeg had doorgedrukt waardoor ik een gedeelte van het negatief niet heb benut en het beeld vierkanter is dan anders. Nou ja, je kunt ook niet alles in een keer perfect hebben. Ik ben een tevreden mens. De VEN-Cam 2.0 doet het en maakt beeld. Gemaakt uit het landschap van Drenthe, de wind die over het negatief waait  en ontwikkeld in het water van de Drentse vennen. Zo komt het landschap in mijn beeld.

Het eindresultaat. Ik ben tevreden. Nu een hele serie maken.


VEN-Cam 1.0


Bongeveen een paar jaar geleden gefotografeerd

Afgelopen zomervakantie kreeg ik het idee voor een gaaf project waarvan de oorsprong al in 2008 stamt. Tien jaar geleden dus! (Daarom is het goed al je projectideeën op te schrijven want wie weet komen ze nog eens van pas!). Tien jaar geleden, toen ik startte als natuurfotograaf, wilde ik al een ode aan al die Drentse vennen maken die mij op mysterieuze wijze naar zich toe trokken zoals mozarella naar tomaat. Destijds heb ik het, als een commercieel volstrekt oninteressant project op een gegeven moment in de ijskast gezet om me te wijden aan commercieel interessante projecten, (althans dat dacht ik toen). Inmiddels denk ik ‘F#@$k de commercie’ en doe ik alleen maar waar ik zin in heb en dus trok ik het project VEN weer de warmte in.

In het kort wil ik een serie maken over al die oude plasjes water met mysterieuze namen als: Hondelveen, Smitsveen, Moordenaarsveen of Siepelveen. Alleen die klanken al maken mij nieuwsgierig. Zoals Zeijen, Norg en Peest waarschijnlijk prehistorische namen zijn, misschien wel uitgesproken door het meisje van Yde, vermoed ik dat sommige veentjes ook een massa aan geschiedenis in zich dragen. En als we het dan toch over het meisje van Yde hebben, komt er een oude herinnering van mijn eerste kennismaking met dit bijzondere veenlijk naar boven. Ik was acht jaar oud toen ik, op kampeervakantie met mijn ouders in Drenthe, in het museum een tentoonstelling over het veen en de veenlijken zag. De weemoedige en wanhopige blik in haar ogen en de strop om haar hals, hebben mij niet meer los gelaten en zijn er mede de oorzaak van dat ik op zoek wil gaan naar de Drentse vennen en veentjes. Daarnaast is het struinen bij het ven naast de tent in diezelfde vakantie, waar ik zo heerlijk aangrijpend aangevallen werd door de kokmeeuwen uit de kolonie er de oorzaak van dat ik al die ontoegankelijke en intrigerende glinsterende gebiedjes wil opzoeken en in beeld brengen.

Pingo-ruine op het Balloerveld.

Goed het plan: Ik wilde zelf een camera maken waarmee ik pinhole foto’s op groot formaat kan maken. Pinhole omdat ik wil dat de wind het negatief kan aaien. En daarbij wil ik ook nog de negatieven ontwikkelen in het water van het ven zelf dat ik fotografeer. Met mijn laarzen het water in dus! En o ja, daarnaast wilde ik nog dat de camera in z’n geheel moest bestaan uit materialen die iets met Drentse vennen te maken hebben. Het liefst van kienhout. Ook moet ik nog even vermelden dat ik nog nooit in mijn leven iets getimmerd had, (maar mijn opa was timmerman).

Dus begon ik met het maken van een proefcamera. De VEN-Cam 1.0. Van resthout in elkaar gezet: een 90mm groothoekcamera voor 4x5 negatieven. Het moeilijkste was de achterkant maken waar de negatiefhouder precies in moest vallen. Maar het testen van de camera was een feest en mijn allereerste twee foto’s van het Achterste Ven bij Gasteren waren zeer bemoedigend. In mijn dagboek schreef ik:

En er is beeld!! Vanmorgen in alle vroegte naar de Gasterse Duinen gegaan met 1 filmcassette met daarin 2 negatieven. Ik kon dus in totaal twee foto’s maken. Van zwart duct-tape een sluiter gemaakt en de belichting op 2 seconden gemeten. De grote angst was of de camera, die ik dit weekend in elkaar geknutseld heb, wel helemaal lichtdicht was. Daar lijkt het nu toch wel wat op😄. Ik ga de negatieven vanavond scannen voor het eindresultaat!!!

En Ik had dus inderdaad beeld, en dus ik was in staat een werkende camera te maken. Klaar voor het echte werk. 

Het eindresultaat: Beeld!!! Achterste Ven Gasteren

Voor de technici:
Ilford HP5+, HC-110 (1:49), 9,5min, 2 a 3 sec belicht. 
Camera: 4x5, 90mm, pinhole 0.4mm, f225.


Hoe mijn fotografie anderen raakt.


#potd 20180311 Oak and mist

Tot slot nog een kort berichtje over hoe mijn fotografie andere mensen raakt: In het voorjaar werd ik benaderd door een Joan, die graag een foto van mij wilde bestellen. Hij had deze op Facebook gezien en kwam uit de serie #printoftheday. Een foto van een boom op de Gasterse Duinen in de mist. Ik was zelf niet eens helemaal tevreden over de foto, maar hij was er op slag verliefd op. Dus hebben we dat geregeld. Joan kwam samen met zijn vrouw Wilma om de foto en het echtheidscertificaat op te halen. Twee maanden later kreeg ik een mail van Joan met de vraag naar de absoluut precieze locatie van de boom. Ik verbaasde me daar een klein beetje over, maar kon de boom op de centimeter nauwkeurig aanduiden aangezien ik regelmatig op die plek aan het werk ben.

Nog weer wat later verduidelijkte Joan via de mail mij zijn verzoek. Zijn vrouw Wilma was in de tussentijd overleden (niet onverwacht, maar wel heel erg snel) en de foto van de boom was het laatste kado dat hij van haar gekregen had. Samen hadden ze besloten haar as uit te strooien bij die boom. En een uitnodiging voor die ceremonie volgde. Uiteraard wilde ik daar graag bij aanwezig zijn en op een zonnige zaterdagmiddag togen vrienden en familie van Joan en Wilma naar de boom op de heide. Joan vertelde in zijn praatje dat ik hun die boom gegeven had en daarmee de laatste plek van Wilma heb gewezen. Ik was vereerd, verrast en geraakt door de hele gang van zaken en de prachtige ceremonie op de heide.



Help ik hang in een museum!


Van 6 tot en met 9 september 2018 hing er een werk uit mijn serie Heidense Hoogten in het Stedelijk Museum Schiedam. Vier dagen lang, van 6 tot en met 9 september 2018, waren in totaal 136 Schiedamse kunstenaars en hun introducés in het Stedelijk Museum te zien. 

Op uitnodiging van kunstenaar Sjef van Duin, ik was zijn introduce, was dit de eerste keer dat mijn werk in een museum hing! (En dat zal zeker niet de laatste keer zijn let maar op!).

Daarnaast moest ik om 14.00 uur ook nog een discussie voeren met Sjef over ‘Mislukte fotografie voor beginners’. Alsof ik daar een expert in ben…Al met al een hele leuke ervaring en een mooie expositie. Er is een virtuele tour gemaakt waarin je digitaal door de hele expo kunt lopen. Erg mooi gedaan. Kijk op:

Deze website

en zie of je mijn werk in de expo kunt spotten! 


Nieuw project: VEN


Het eerste resultaat van de 1.0 camera

De vakantieperiode is altijd een goed moment om even in een andere omgeving van een afstandje naar je werkzaamheden te kijken. Dus in de zon aan de Bretonse stranden is er flink geëvalueerd en geevolueerd in mijn hoofd. Naast het organiseren van een expositie en het afschrijven van mijn boek Stugge Paden (de belangrijkste twee doelen voor dit jaar) wil ik ook weer wat meer fotograferen. Ik mis het buiten zijn, de wind, de vogelgeluiden en de striemende regen. Dus besloot ik een oud idee van mijn plank met ideeën te halen, af te stoffen, en er deze herfst en winter mee aan de slag te gaan. Onder de titel VEN wil ik zwartwit pinhole foto’s maken van Drentse vennen. En om het meeste ‘landschap’ in mijn beelden te krijgen heb ik mijn eigen ‘VEN-cam’ getimmerd. Een grootformaat 4x5 pinhole camera gemaakt van Drents eikenhout (Grote Veen Eelde), houtskool voor de matzwarte binnenkant van 10.000 jaar oude veenstobben (Roderwolde), de pinhole van een blikje energy-drink gevonden bij het Taarlose Ven en voor de afdichting van de lichtlekken schapenwol van de kudde van het Balloërveld. Tot slot nog wat schroeven, ducttape en houtlijm uit een drentse winkel.

Eerst heb ik een proefcamera getimmerd van resthout en spaanplaat. Bij het testen van deze camera bleek dat ik een werkende camera kon maken. Daarna ben ik dus aan de slag gegaan met de echte VEN-cam van puur Drents ven-materiaal. 

Uiteindelijk wil ik de prints van deze foto’s nog bewerken met het 10.000 jaar oude houtskool van de veenstobben. Maar eerst moet ik nu mijn camera in elkaar zetten en testen.

RTV Drenthe had naar aanleiding van een berichtje hierover al interesse om met een filmploeg langs te komen, maar ik heb gezegd dat hij nog niet klaar was. Natuurlijk deel ik de link zodra het item op televisie komt.


Exclusief aanbod! Een Maarten Westmaas voor maar €100,-!!!


Toen ik vorig jaar de expositie ‘Kunst bij de thee’ in Anloo voorbereidde was ik een beetje verbaast over de hoeveelheid werk die ik de afgelopen tien jaar heb gemaakt. Tien jaar, tien boeken en tien fotoseries. Ook was ik verrast over het verbindende thema dat in al mijn werk zit, namelijk: ‘het Nederlandse landschap’. Een thema dat ik in mijn nieuwe boek ‘Stugge Paden’ tot op de bodem uitzoek. Het maakte een behoefte in mij los om al dit werk eens bij elkaar te exposeren. Om alles eens groots bij elkaar te zien. Ik maakte een plan dat er in zijn hoofdzaak uit bestaat dat ik per fotoboek drie werken aan de muur wil laten zien in print, Dibond of GalleryPrint. En daarbij natuurlijk ook de boeken mooi presenteer. Dat dit veel kosten met zich meebrengt is duidelijk en daarom ben ik mijn werk fysiek aan het bij elkaar scharrelen. Ieder kwartaal koop ik (als ik geld heb) van twee series drie werken met eventueel de bijbehorende passe-partouts en lijsten. Op deze manier verzamel ik langzaam mijn hele expositie bij elkaar. Het gaat tergend langzaam, maar wel gestaag. Om dit proces te versnellen heb ik nu een uniek aanbod bedacht. Een soort minicrowdfund. Voor €100,- schaf je een werk naar keuze van de expositie uit die je aan het einde van de expo mee naar huis mag nemen. (Ter vergelijking een gesigneerde niet-ingelijste print van 40x60cm, koop je in mijn galerie voor €300,- en een AluDibond van hetzelfde formaat is in de galerie al €500!!). Dus voor €100,- kun je in het bezit komen van een gesigneerde foto/dibond of GalleryPrint van mij (In de gebruikelijke oplage van 30) Als er tien mensen zijn die op dit unieke aanbod ingaan dan kan ik de hele inrichting van de expo aanschaffen en de boel gaan organiseren. (en dan vervalt dit aanbod dan ook!). Dan kan ik een datum plannen, een lokatie zoeken, hapjes en drankjes regelen en iets met muziek doen. Ik heb er zin in en hoop dat het me lukt de expositie dit jaar te voltooien. (Ik mik op oktober!) 


LensCulture Art Photography Awards


Voor het eerst in mijn leven doe ik mee aan een fotowedstrijd. De ‘LensCulture Art Photography Awards’. Met mijn serie Heidense Hoogten. De Portfoliodag in Rotterdam heeft me gestimuleerd om mijn werk aan meer professionals te laten zien. Vooral vanwege de nuttige feedback. Bij het meedoen aan deze wedstrijd zit namelijk een gefundeerde beoordeling per foto door een professional uit het vakgebied. Voor $60,- kun je meedoen. Ik kijk uit naar de beoordeling en ga eens uitzoeken of er meer serieuze fotowedstrijden zijn. Iemand suggesties? 

https://www.lensculture.com/photo-competitions/art-photography-awards-2018




Nationale Nederlanden Portfoliodag Rotterdam

Op donderdag 24 mei ging ik met mijn werk naar Rotterdam naar de Nationale Nederlanden Portfoliodag. Op de website stond: Wil jij weten wat Charlotte Dumas, Frits Gierstberg of Mick Peet van jouw werk vindt? Kom dan naar de portfoliodag op donderdag 24 mei in het Nationale-Nederlanden DE Café in Rotterdam. In samenwerking met onze corporate partner collectie Nationale-Nederlanden hebben wij Charlotte Dumas (fotograaf), Frits Gierstberg (curator Nederlands Fotomuseum) en Mick Peet (Art director Financieele Dagblad) uitgenodigd om talent te ontdekken. In een korte persoonlijke sessie van 10 minuten met één van de drie fotografieprofessionals krijg je als fotograaf de kans om je werk te introduceren en persoonlijke feedback te krijgen. Ik had me hiervoor aangemeld en ik was ingedeeld. Ik was de eerste en mocht kiezen bij wie ik mijn werk wilde laten zien. Doordat ik goed voorbereid was koos ik voor Frits Gierstberg omdat ik mijn werk het liefste aan curators van musea wil laten zien ik had mijn drie projecten van vorig jaar meegenomen: DE DIJK, Heidense Hoogten en #dutchinstagramlandscapes. De belangrijkste vraag die Frits me stelde was wat ik dan van het landschap wilde laten zien. Wat mijn visie was. Dat er lagen in het landschap aanwezig zijn vond hij niet voldoende hij wilde meer mijn stem in het werk horen. Super interessant en ik heb veel opgestoken van de vragen die hij op me afvuurde.

Vervolgens bleef ik hangen want ik hoopte dat er mensen niet op zouden komen dagen en ik was niet voor niets naar de andere kant van Nederland afgereisd. Ik kon het altijd proberen. En ik had geluk waardoor ik ook nog bij Charlotte Dumas en Mick Peet mocht aanschuiven. Vooral Mick Peet was enthousiast en stimuleerde me door te gaan met projecten als DE DIJK en Heidense Hoogten omdat daar goede ideeën en concepten achter zitten. De #dutchinstagramlandscapes vond hij vooral een interessante gimmick maar niet zo diepgaand als de andere twee projecten. Hij leerde me om te zoeken naar aanleidingen en haakjes om mijn werk onder de aandacht te brengen. Museumdirecteuren, curators en krantenredacteuren zijn luie mensen vertelde hij. Je moet het ze makkelijk maken en een aanleiding geven om je werk te publiceren. En daar ga ik dus eens rustig over nadenken…


Interview RTV Drenthe


In de Doorstroom, het blad van Nationaal Landschap de Drentsche Aa, van dit voorjaar stond een groot artikel over mij en mijn werk. Een leuk stuk dat wel aardig weergeeft waar ik nu mee bezig ben. Ook mijn zoektocht naar het ‘waarom’ van mijn fotografie wordt er goed in verwoord. Naar aanleiding van dat artikel werd ik, toen ik dit voorjaar over de Gastersche Duinen liep, gebeld door Lukas Koops van RTV Drenthe. Hij vroeg of ik een uur lang geÏnterviewd wilde worden voor het programma ‘Pluk de dag’ dat op de morgen van tweede Pinksterdag zou worden uitgezonden. Ik mocht zelfs de muziek uitkiezen wat me een beetje een ‘Zomergasten’ gevoel gaf. Ik vind het erg leuk om te merken dat de dingen die ik doe opgepikt worden en steeds vaker een vervolg krijgen dat ik niet had kunnen voorzien. Een huisje op Texel of een radio-interview. Dat is toch fantastisch?

Klik op deze link om de uitzending van RTV Drenthe te horen

Als je de doorstroom in PDF wilt downloaden klik dan op deze link…


Texeltrip Schrijfweekend


In januari 2018 hield ik een lezing over de ontwikkeling van mijn fotografische werk in Eelde Paterswolde. Ik had een tafel ingericht met mijn boeken en wat ingelijst werk en prints. Aan het einde van de lezing stond ik daar nog wat te kletsen toen een mevrouw op me af stapte. We raakten aan de praat over mijn Waddenboek waarin een stuk staat over het ‘Skillepaadje’ bij de Hoge Berg op Texel. Een bijzonder paadje waarlangs in de Gouden Eeuw vers drinkwater voor de grote VOC-schepen werd gehaald. Enthousiast vertelde ik aan haar dat ik dit paadje ook wilde opnemen in mijn nieuwste boek ‘Stugge Paden’ over oude wegen in Nederland, omdat ik het verhaal van het paadje zo mooi vind. Ze vertelde dat zij en haar man een zomerhuis bezaten aan het Skillepaadje en dat als ik dat wilde, ik er altijd wel in kon. Verbaast en dankbaar over zoveel vriendelijkheid en gulheid ging ik begin april naar Texel om vier dagen te schrijven. Ik had een schema waarbij ik om 06.00 uur opstond, en afwisselend twee a drie uur schreef en daartussendoor lange wandelingen over het eiland maakte. De productiviteit van je helemaal ergens op te kunnen richten was heerlijk, en ik hoop binnenkort opnieuw af te kunnen reizen naar het eiland met het mooie licht om verder te kunnen schrijven aan Stugge Paden dat dit jaar klaar moet zijn.

Maar naast het schrijven had ik natuurlijk ook wel tijd om wat te spelen met mijn oude Canon Ftb-ql, en wat zwartwit film die tien jaar over datum is. Tijdens de wandelingen een serie over schepenboeten gemaakt. 


Pakje Kunst in het Wall House Groningen


Ik ben gevraagd mee te doen met het kunstproject ‘Pakje Kunst’ van het Wall House en het Groninger Museum. Het Wall House #2 aan het Hoornse Meer in Groningen is behalve een interessant object voor architectuurliefhebbers een podium voor regionaal talent op het gebied van Kunst en Cultuur - 15 minuten van het Groninger Museum. Er komt een kunstautomaat te hangen waaruit mensen een pakje kunst kunnen trekken als een kroket uit de muur. Een sigarettenautomaat maar dan gezond. Kroketten, condooms, kauwgomballen, sigaretten, fietsbanden en nu dus… kunst. Superleuk en het wordt gepresenteerd tijdens de seizoensopening op 31 maart 2018.

Inworp 2 x €2

Zie ook: http://www.lc.nl/friesland/Pakje-kunst-trekken-uit-sigarettenautomaat-van-weleer-video-22712753.html


Interview met Martin Kers


Voor mijn boek Stugge Paden had ik een uitgebreide mail gestuurd naar mijn allergrootste voorbeeld in de fotografie van het Nederlandse Landschap Martin Kers. Met 27 boeken achter zijn naam en de titel ‘Meester van het Landschap’ op zak, was hij de aangewezen persoon om mijn vragen over landschapsfotografie van het Nederlandse landschap te beantwoorden. Tussen kerst en oud en nieuw kreeg ik een telefoontje. ‘Ja hallo’, hoorde ik een zachte stem aan de andere kant van de lijn.. ‘Met Martin Kers, ik kan wel een keer met je afspreken in het voorjaar.’ Een afspraak met de meester! Superleuk. En afgelopen week was het zo ver. Met elf fotoboeken van zijn hand in mijn Lidl-boodschappentas en met een lijst aan voorbereide vragen troffen we elkaar in het midden van het land. Na een voorzichtige start, raakten we in een enthousiast gesprek dat uiteindelijk meer dan twee uur zou duren. De meester was erg kritisch over mijn fotoboeken (Drentsche Aa en Heidense Hoogten) en vond het idee van een fotoboek over oude wegen in Nederland ook geen goed idee. Maar tegelijkertijd zei hij dat hij een boek als het ‘Hollandboek’ nu in deze tijd ook nooit meer zou kunnen maken. Hij sprak over de tijdgeest en dat je die moet aanvoelen en over extreem zelfkriticisme. Hij vond de fotografen van tegenwoordig niet kritisch genoeg. Had ook geen namen van levende fotografen die hem raakten. Uiteindelijk signeerde hij al mijn elf fotoboeken en had ik het gevoel dat hij het ook een leuk gesprek vond. Ik ben in ieder geval weer een stapje verder geholpen in mijn denken over de fotografie. Zijn (en mijn eigen) ideeën over de Nederlandse landschapsfotografie komen in mijn boek ‘Stugge Paden’ terecht. 



Schrijfproces

Jullie dachten natuurlijk dat ik mijn fotografie aan de wilgen heb gehangen omdat het alweer zo lang geleden is dat mijn laatste blog en nieuwsbrief verscheen. Maar niets is minder waar. Ik heb mezelf bewust een radiostilte ingelast om me geconcentreerd op het schrijven van mijn (beeld)roman Stugge Paden te storten. Man wat een klus! Maar ook weer superleuk. Zelfs als ik uiteindelijk geen uitgever vindt en het boek in een oplage van 1 (voor mezelf) verschijnt is het de hele reis meer dan waard geweest. Want ik heb geen idee of ik een roman kan schrijven maar ik hou er van mijn doelen hoog te stellen en geniet van elke seconde dat ik er mee bezig kan zijn. Het boek gaat over mijn persoonlijke zoektocht naar het Nederlandse landschap en de vraag waarom ik daar in deze tijd nog een foto van zou willen maken. Wat voegen mijn foto’s van het landschap nog toe aan het beeldbombardement dat op de wereld wordt losgelaten? Dat is de centrale vraag die ik probeer te beantwoorden door over de oude wegen van Nederland te gaan lopen (en die te fotograferen). Langzaam kruip ik dichterbij naar de voltooiing van het manuscript en daarmee de beantwoording van mijn vraag. Een superleuk proces waarvoor ik afgelopen week ook bijna drie uur met mijn grote voorbeeld Martin Kers mocht praten. (Daarover later meer). Maar dus ook een proces waarvoor ik bewust een aantal dingen opzij zet. Ik ben dus tijdelijk gestopt met de dagelijkse #printoftheday en ben maar heel summier op Facebook en Instagram actief. (Met LinkedIn en Twitter doe ik eigenlijk al nooit iets). Daarnaast heb ik dus in zekere zin mijn camera wel tijdelijk aan de wilgen gehangen want ik gebruik mijn tijd nu om te schrijven, maar ik verlang er naar om weer foto’s te gaan maken. Daarnaast kijk ik geen tv meer, sta ik regelmatig heel vroeg op en verwaarloos ik even mijn online galerie.

Mijn doel is om samen met mijn trouwe (via Facebook verzamelde) redactieteam, de roman dit jaar te voltooien. En daarnaast een plan voor de vormgeving te maken. Wordt dus vervolgd!


Maarten Westmaas als eerste op Patreon

Afgelopen week ben ik op de Amerikaanse site Patreon een pagina begonnen. Patreon gaat over het patronaatschap voor kunstenaars, schrijvers, bloggers, vloggers en andere creatieve mensen. Het is opgestart vanuit het idee dat creatieven ondersteund moeten worden om hun werk ongestoord te kunnen doen zonder zich zorgen te hoeven maken over hun inkomen. Het platform genegeerd een duurzaam inkomen voor de kunstenaar in direct contact met zijn publiek. Als je het tof, mooi of leuk vindt wat een kunstenaar maakt kun je een abonnement op zijn carrière nemen. Het is crowdfunding van het kunstenaarschap. Supertof maar ook supernieuw. Het is een hele nieuwe manier van het steunen van kunstenaars en ik ben de eerste fotograaf in Nederland die op het platform zit. De verwachting is dat het ook in Nederland heel groot gaat worden. (Dat zei mediagoeroe Alexander Klöpping tenminste) en ik zag dat ook crowdfundplatform Kickstarter nu een dergelijk platform heeft gemaakt.

“Een mecenas, ook wel patroon genoemd, is een persoon die als beschermheer of -vrouwe van kunstenaars, geleerden of sporters optreedt door ze van financiële middelen te voorzien, zodat ze zich zorgeloos kunnen wijden aan hun scheppend werk, wetenschappelijk onderzoek of sportieve loopbaan. De is meestal welgesteld, zodat hij zich het financiële offer kan veroorloven. De begunstigde artiest (dat ben ik dan!), wetenschapper of atleet wordt in dit verband protegé genoemd. (…) In de 21e eeuw start het mecenaat in Europa een nieuwe bloeiperiode, na decennia van overheidszorg voor de kunsten. Steeds meer liefhebbers van beeldende kunst, theater, muziek, literatuur etc. beseffen, dat hun steun noodzakelijk is nu overheden hun financiering voor cultuur steeds verder terugschroeven.”

Maar het gaat nu niet om welgesteldheid en grote financiële offers. Bij Patreon kan het al voor 2 dollar per maand (dat is één kop koffie, of nog niet eens de helft van een fotorolletje!). Als abonnee op mijn kunst krijg je extra inkijkjes in mijn werk, korting in mijn galerie of kun je zelfs meedenken en -schrijven aan mijn nieuwe boeken, Je krijgt toegang tot nieuw materiaal. Supertof dus! Kijk maar eens bij de tegenprestaties. Overigens: het is zo nieuw, dat er nog geen iDeal aan hangt. Het kan het alleen met Paypal of creditcard. Dit is mijn site:

https://www.patreon.com/Maarten_Westmaas

Mijn vraag is denken jullie dat dit ook in Nederland zou kunnen werken? 



DE DIJK: Ontwikkelen met IJsselmeerwater!

Omslag van DE DIJK

Je hebt taal nodig om het land te begrijpen, woorden om haar te beschrijven. De Inuit hebben ongeveer twintig woorden voor sneeuw. De vissers van de Zuiderzee kenden twintig woorden voor soorten grond onder de kiel van hun jollen, botters en tjalken. En de Hollanders, vooral de boeren, hadden meer dan twintig woorden voor licht: Zichtlicht; als je de overkant van de Zuiderzee goed kon zien: helder weer. Druppellicht; licht dat door boomblaadjes op de bosbodem valt. Mistlicht, nevellicht, maanlicht, fluisterlicht (licht van de maan door hoge sluierbewolking. Als het overdag zou zijn dan noemden de Drenten dit licht adderlicht, ook wel sluierlicht Schaduwlicht: het hardste zonlicht dat er bestaat. Witlicht; het heldere licht voor onweersbuien. Smeerlicht: als de hemel egaal grijs is en er veel (mot)regen valt. Ochtendrood-licht; licht dat regen voorspelt. Sterrenlicht zoals wanneer je tegen de zon in kijkt en je honderden zonnetjes ziet glinsteren in het water van de Zuiderzee. Ik knijp mijn ogen er bijna voor dicht. Sterrenlicht; Licht van legenden.

Vasalis schreef:

De bus rijdt als een kamer door de nacht
de weg is recht, de dijk is eindeloos,
links ligt de zee, getemd maar rusteloos,
wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht.  

Je hebt taal nodig om het land te begrijpen, woorden om haar te beschrijven. En je hebt handen nodig om het land te maken. Veel handen. Handen uit mouwen. 

Ik heb een tijdje geleden met mezelf afgesproken dat ik het commerciële en het artistieke wil afwisselen. Was het de afgelopen maanden (jaar!) vooral het commerciële wat de boventoon voerde (schrijven van een bedrijfsplan, maken en inrichten van de galerie, een eerste expositie), nu vond ik deze maand dat het tijd was om weer eens wat creatiefs te gaan doen. In dit geval het afronden van mijn project ‘DE DIJK’.

Voor de zomervakantie heb ik in een dag de Afsluitdijk afgelopen van Friesland naar Den Oever. Ieder half uur stopte ik om een pinhole foto van de dijk te maken. Hierop waren dan het IJsselmeeren en de Waddenzee te zien, met de dijk in het midden. Het was een project dat ging over de dijk, de Zuiderzee, de mensen die Nederland maken, lopen en het Nederlandse landschap. Uiteindelijk nam ik in Den Oever twee liter IJsselmeerwater mee waarin ik de negatieven heb ontwikkeld. (En daarna liftte ik terug naar Friesland). Het was 15 mei 2017.

Ik wilde een ode aan de dijk brengen. Een ode aan de dijk en het uitzicht. Ieder half uur een foto van het uitzicht. Foto’s van de plek waar ik was. Een foto met het IJsselmeer links en de Waddenzee rechts met de dijk recht voor me. De kaarsrechte lijn van de grote zeeën-kliever. De blik naar het westen. Mijn statief elke keer op dezelfde hoogte. Een ode aan De Dijk, en daarmee aan alle Nederlanders die hem gebouwd hebben. Een ode aan Nederland. 

Daarnaast wilde ik een ‘’horizon van stappen’’ maken. Een lijn van de huid van de dijk zelf. Een horizon van oppervlakken, van ondergronden waarover ik ging. Een aan elkaar geplakte reeks foto’s van mijn gang. Tweeëndertig kilometer

De afgelopen twee weken heb ik het hele project afgerond en er een boek van gemaakt. In het boek schrijf ik een verslag van mijn voettocht over de dijk, de gigantische muggenwolken die ik er tegen kwam, maar ook over de geschiedenis van de afsluiting van de Zuiderzee. Ik heb er één exemplaar van laten afdrukken (wat ik van al mijn projecten doe) en die ik bij eventuele exposities weer kan laten zien. Ik voeg het hele boek hier gratis bij omdat ik het leuk vind om het met jullie te delen. Ik ben erg benieuwd wat jullie er van vinden. Schroom niet om een reactie te geven. 

Wil je het hele boek zien klik dan op deze link:

Tot slot een kort fragment van de filmpjes die ik gemaakt heb tijdens dit project. Ook te zien op mijn Youtube kanaal


Saal Digital Review

In de hectiek van alle marketing rondom mjin galerie, het vormgeven van de expositie in Anloo en met het plaatsen van een dagelijkse #printoftheday op Instagram was ik er nog niet aan toe gekomen een kleine review te plaatsen van de wanddecoraties die ik van Saal Digital heb mogen ontvangen. Voor een eerlijke review van de producten kreeg ik €50,- korting wat voor een startende kunstenaar zoals ik natuurlijk geweldig is. En het is helemaal geen straf, want ik kan je nu al vertellen dat de producten fantastisch zijn en dat ik ze graag in mijn galerie aanbied (www.maartenwestmaasgalerie.nl). Ik gebruikte de korting bij mijn bestelling van twee alu-dibonds en een GalleryPrint voor de één daagse expo in Anloo.

Het begint bij de software waarmee je je foto’s naar Saal kunt uploaden. Je kunt hier nog bewerkingen uitvoeren wat ik niet nodig heb omdat ik alles in Lightroom en Photoshop doe. Maar voor iemand die redelijk wat ervaring heeft met dergelijke pakketten is de software van Saal eerlijk gezegd wel erg ouderwets. Of misschien eerder niet zo intuïtief zoals ik gewend ben. Je loopt voortdurend te zoeken naar dingen die op onlogische  plaatsen staan. Maar goed. Dit zal vast op termijn verandert worden, want als ik op het internet kijk ben ik niet de enige met moeite met hun software. Uiteindelijk vond ik alles wel en was ik benieuwd naar hun producten.

Die kwamen een paar dagen na de bestelling en waren fantastisch goed ingepakt. Echt heel zorgvuldig. Super! Voorzichtig uitpakken en dan het resultaat. De beide Alu Dibonds zagen er perfect uit. De foto van de Schorren op Texel die al zodanig ook in mijn galerie hangt was super. De kleur, de afwerking, de scherpte en het aluminium profiel aan de achterkant waren super. Ik kan niet anders zeggen. Galerie-waardig. Niets meer te wensen.

De kleine GalleryPrint, dat wil zeggen plexiglas op alu-dibond, uit de serie Back Home Low Countries was hetzelfde. De meest luxe uitvoering en niets op aan te merken. Wat zou ik die graag op groot formaat in de galerie hangen! Al met al dus meer dan tevreden en ik hoop in de toekomst mijn klanten het perfecte werk van Saal Digital te kunnen aanbieden.

#SaalDigitalNederland/@Saal Digital Nederland/@saaldigital_nl.



In Business!!!

Afgelopen week is mijn eigen galerie dan eindelijk open gegaan! Met een Live video verslag op Instagram en op Facebook is de galerie officieel geopend. En wat nog mooier is, ik heb ook al werk verkocht! Het kon allemaal niet beter afgelopen week. Ik ga goed mijn best doen om veel reclame te maken. Vandaar ook het volgende filmpje: 

En wat ook heel leuk was, was dat Pascal van Spijk op ART The Hague stond, en daar ook werk van mij verkocht. Dus maakte ik daar ook een  filmpje van: 

Dus dat ik veel met filmpjes aan het experimenteren ben lijkt me nu ook wel duidelijk. Vandaar tot slot mijn #printoftheday. Een overzicht van afgelopen week. En dat er nog maar vele volgen…


Nog drie nachtjes slapen!

Aanstaande zondag is het 1 oktober en dat betekent dat mijn online galerie de lucht in gaat. Mijn eigen winkel! Een galerie waar mensen van over de hele wereld mijn werken kunnen bestellen. Het is zo mooi geworden! Ik heb er heel veel zin in en zit nu al te denken aan een Engelstalige versie. Ook zit ik nog te denken aan een openingsactie. Bijvoorbeeld de eerste twee weken 20 of 30% korting op alle werken oid. Als mensen suggesties hebben houd ik me aanbevolen! 

Dat ik mijn eigen kunst kan verkopen bleek afgelopen zondag bij de expositie ‘Kunst bij de thee’, waar ik naast een aantal boeken drie prints verkocht. Maar ook voerde ik heel veel leuke gesprekken  over kunst, mijn werk en over het Nederlandse landschap. Dat was fantastisch. Het weer speelde goed mee, de zon scheen uitbundig. Mensen zaten gezellig buiten in de zon en de taart was heerlijk. 

Deze twee prints 60cm verkocht!!!

Op Facebook en Instagram post ik dagelijks een nieuwe bewerkte landschapsfoto onder de titel #printoftheday. Er zijn veel mensen die dat leuk vinden en ik krijg steeds meer reacties (van over de hele wereld). 

Dat ik sinds begin dit jaar eigenlijk bijna niet meer aan fotograferen toe kom steekt me wel een beetje. De #printoftheday is iPhone-werk. Ik zou wel weer eens een dag willen fotograferen in plaats van ondernemen. Maar dat gaat goed komen. Dat weet ik zeker. Nu eerst de galerie laten draaien.


Maarten Westmaas zoekt een mecenas!

(Update over mijn reis als beginnend kunstenaar).

Op 2 juli schreef ik over het begin van mijn reis als professioneel kunstenaar. Inmiddels is er al weer best wat gebeurd en daar wil ik het even over hebben. Ik schreef op 2 juli: Maar moet ik het dan niet doen? Moet ik mijn passie voor fotografie en het Nederlandse landschap laten varen. Of als hobby uitoefenen? Gewoon gestaag doorgaan naast mijn baan als fysiotherapeut zoals ik de afgelopen acht jaar heb gedaan waarin ik een aantal boeken heb gemaakt maar geen enkele cent verdient heb. Ik denk van niet. Ik voel dat het tijd is voor een volgende stap in mijn kunstcarrière. Ik wil professioneel kunstenaar worden. Een inkomen verdienen uit mijn werk dat waarde heeft. Een boterham(metje) met dat wat ik het allerliefste doe: verhalen zoeken in en over het Nederlandse landschap. Maar bovenal: tijd kopen. Tijd voor de honderd projecten die ik nog graag zou willen doen.

De hele zomer heb ik besteed aan het vormgeven van mijn eigen galerie. Mijn eigen winkel waar men mijn werk kan kopen. En na al dat werk kan ik zeggen dat op 1 oktober mijn galerie eindelijk werkelijkheid wordt, want dan gaan de deuren open! Het is gelukt! En of er dan ook mensen zijn die iets van mijn werk willen aanschaffen is stap twee. Maar de winkel is klaar. Maarten Westmaas Galerie is een feit! 

Een virtuele galerie.

Daarnaast is komende zondag de kunstmanifestatie ‘Kunst bij de thee’ in Anloo. Een expositie met zes kunstenaars waar ik ook voor uitgenodigd ben. De afgelopen weken dus aan het voorbereiden van wat ik wil laten zien. Mijn grootste openbaring was dat ik in de voorbereiding mijn oeuvre op een rijtje had liggen met wat  bijbehorende prints, de manier waarop ik het tijdens de expo wil presenteren. Ik kwam erachter dat dit het werk is van (slechts) één dag in de week met kunst bezig zijn. Moet je nagaan wat ik zou kunnen bereiken als ik meer dagen in de week tot mijn beschikking zou hebben!!! Hoe fantastisch zou dat zijn! Een volgende stap is dus het zoeken van een mecenas die een tweede dag in de week mogelijk maakt. Wie o wie weet een mecenas voor mij? Maar tot die tijd ga ik het zelf ondernemen :-).

Mijn oeuvre: 1 dag in de week kunstenaar zijn!

Om meer werk te verkopen ben ik daarom een actie gestart met de titel #printoftheday. Via Instagram en Facebook plaats ik iedere dag een foto die als print te koop is voor de helft van de prijs. Ze zijn één dag voor €50,- te koop via de social media. Daarna komen ze voor €100,- te koop in mijn galerie. Het zijn behoorlijk bewerkte foto’s met een schilderachtig voorkomen. Werk waar ik zelf heel tevreden over ben. Een nieuwe invalshoek voor mij. (En hiervoor sta ik iedere dag om 06.00 uur op!) 

#printoftheday Voorste Ven Gasteren

Daarnaast ben ik nog op bezoek geweest bij collega Wilco Dragt om eens te horen hoe hij zijn carrière vorm geeft. Een superleuk gesprek in een mooi pand in Arnhem. Wat een geweldige kunstenaar!

Wilco Dragt in actie!

En dat niet alles over rozen gaat blijkt wel uit de afwijzingen van het CODA in Apeldoorn (Stugge Paden), het Drents Museum (Heidense Hoogten) en NUCLEUS Noorderlicht (Heidense Hoogten). Genoeg om van in de put te raken, maar dat doe ik natuurlijk niet! Ik denk aan alle stappen die ik zet en aan de woorden van Nigel Merrick ‘Are you failing enough?’ Dat tegenslagen je sterker en beter maken. Dat je in ieder geval stappen zet.

Have you had enough of failing at achieving the success you want in your photography business? As a professional photographer, are you tired of chasing the dream? If so, it may help to realize that failure is absolutely necessary for success, and that you’re going to have to fail many times as you work to grow. But this is not the same as “absolute failure” - the only way to achieve that is to quit altogether…

En zo is het! (Maar een mecenas zou wel helpen!) 

Caspar David Friedrich zou dit misschien wel waarderen!


Hunebedden deel 2

In 2002 begon mijn voettocht door Drenthe die mijn leven zou veranderen. Zonder tent en met een goed humeur liep ik van hunebed naar hunebed. Ik sliep waar ik me te ruste legde. In het bos, op de hei, onder hunebedden of bij aardige mensen die ik onderweg ontmoette. Het was een levensveranderende reis die me beeldend kunstenaar maakte. Ik maakte er een verslag van dat als fotoboek werd uitgegeven met als titel: Hunebedden. Vandaag deel 2 

 ‘Reizen zit de mens in het bloed’ zegt Bertus Aafjes en hij vervolgd: ‘Er zit ongetwijfeld evenveel reislust in zijn bloed als zuurstof.’ Hij heeft gelijk. ‘Was de eenzame reiziger in vroeger eeuwen een grote ambassadeur van de geest, thans reizen wij als ontelbare kleine ambassadeurs van de geest over het oppervlak der aarde. In wezen is de reiziger niets veranderd. En de reis evenmin (…). Reizen is – en het zal het altijd blijven – een kunst. Het welslagen van de reis hangt niet van de route af. Het hangt af van de reiziger. Reizen is een bezigheid. Een scheppende bezigheid. Een goede reiziger is een scheppend kunstenaar.’ Omdat ik Bertus Aafjes hoog heb zitten en ik hem een groot reiziger vind, knoopte ik deze wijze lessen in mijn oren en ik schreef ze in mijn dagboek als waardevolle kostbaarheden. En er volgden nog meer parels: ‘Het voornaamst kenmerk van de goede reiziger is zijn gevoel voor betrekkelijkheid. Reizen is een vorm van leven. Wie zijn reizen wil verbeteren moet zijn leven verbeteren.’ Daar moet ik om denken. Schrijvers die veel reisden en erover schreven stalen in een oogwenk mijn hart. De schrijver Belcampo is er ook zo een. Een paar jaar geleden las ik het boek ‘De zwerftocht van Belcampo’ en ik vond dat het leven zo moest zijn. Dit boek heeft mij meer gevormd dan ik destijds ook maar bedenken kon. Het heeft zijn levenslustige eitjes in mijn hersenen geplant welke langzaam zijn uitgekomen en ook nu nog steeds leven baren. De onrust is gezaaid. In zijn voorwoord schrijft hij: ‘Gelukkig kan ik een klein beetje portrettekenen, zodat ik niet gemakkelijk verhonger en daarop heb ik mij acht maanden lang voort laten drijven van de ene stad naar de andere en toen ik boordevol herinneringen terugkwam en al mijn vrienden en kennissen daar nog net zo zag zitten als toen ik hen verliet, wist ik het niet meer: voor wie was de belofte van het leven het meest in vervulling gegaan?’ Op de eerste bladzijde van mijn reisdagboek schrijf ik: 

 Ik ben te aardig 

Voor dit weerzien 

Steeds bepakt 

Met stugge paden 

Steeds weer omzien 

Over schouders 

Om er onrust 

Op te laden 

 Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet precies wat het betekent.  


DE DIJK (1)

DAGBOEK 15 mei 2017

Je hebt taal nodig om het land te begrijpen, woorden om haar te beschrijven. De Inuit hebben ongeveer twintig woorden voor sneeuw. De vissers van de Zuiderzee kenden twintig soorten grond onder de kiel van hun botters en jollen. En de Hollanders, vooral de boeren, hadden meer dan twintig woorden voor licht: Zichtlicht; als je de overkant van de Zuiderzee goed kon zien: helder weer. Druppellicht; licht dat door boomblaadjes op de bosbodem valt. Mistlicht, nevellicht, maanlicht, fluisterlicht (licht van de maan door hoge sluierbewolking. Als het overdag zou zijn dan noemden de Drenten dat ‘slangenlicht’). Schaduwlicht: het hardste zonlicht dat er bestaat. Witlicht; het heldere licht voor onweersbuien. Smeerlicht: als de hemel egaal grijs is en er veel (mot)regen valt. regenlicht; licht dat regen voorspelt. En sterrenlicht, zoals je tegen de zon in kijkt en je honderden zonnetjes ziet glinsteren in het water van de Zuiderzee. Ik knijp mijn ogen er bijna voor dicht. Sterrenlicht; Licht van legenden.

Vasalis schreef ooit:

De bus rijdt als een kamer door de nacht
de weg is recht, de dijk is eindeloos,
links ligt de zee, getemd maar rusteloos,
wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht.

Je hebt taal nodig om het land te begrijpen, woorden om haar te beschrijven. En je hebt handen nodig om het te maken. Veel handen. Handen uit mouwen.

Omdat ik met een crowdfundactie het geld bij elkaar had gekregen voor mijn boek ‘Heidense Hoogten’, iets wat me, door het ontoegankelijke karakter (grafheuvels in zwart-wit en niet eens scherp!), van te voren als bijna onmogelijke missie had geleken, trakteer ik mezelf op een wandeling. Een lange wandeling. Een wandeling over de Afsluitdijk. Dijk der Dijken. Symbool van het Nederlandse landschap. Symbool van de maakbaarheid van Nederland. Geen zorgen over links of rechts. Altijd uitzicht over water en iedere vijf minuten een ander grijsgekleurd of helder licht. Een ontspannen tripje. Ik heb de tijd. 

Ik wil een ode aan de dijk maken. Drieluiken maken van de dijk en het uitzicht. Ieder half uur foto’s van het uitzicht. Foto’s van de plek waar ik ben. Een foto van het IJsselmeer links, een foto van de Waddenzee rechts, en een foto van de dijk recht voor me. De kaarsrechte lijn van de grote zeeënkliever. De blik naar het westen. Mijn statief zou elke keer dezelfde hoogte hebben. Alleen het formaat van de negatieven zou verschillen en daarmee de camera’s die ik wil gebruiken. 35mm voor het IJsselmeer en de Waddenzee, 120mm rolfilm voor de dijk der dijken zelf. Op die manier ontstaat een drieluik zoals de middeleeuwse triptieken. Een ode aan De Dijk, en daarmee aan alle Nederlanders die hem gebouwd hebben. Een ode aan Nederland. 

Daarnaast wil ik een horizon van stappen maken. Een lijn van de huid van de dijk zelf. Een horizon van oppervlakken, van ondergronden waarover ik ga. Een aan elkaar geplakte reeks foto’s van mijn gang. Tweeëndertig kilometer, tweeëndertig foto’s


Hunebedden deel 1

Hunebedden

In 2002 begon mijn voettocht door Drenthe die mijn leven zou veranderen. Zonder tent en met een goed humeur liep ik van hunebed naar hunebed. Ik sliep waar ik me te ruste legde. In het bos, op de hei, onder hunebedden of bij aardige mensen die ik onderweg ontmoette. Het was een levensveranderende reis die me beeldend kunstenaar maakte. Ik maakte er een verslag van dat als fotoboek werd uitgegeven met als titel: Hunebedden.  

Vandaag deel 1

Behalve die heuvels heeft men gevonden en kan men hier en daar nog zien, reusachtige blokken rood graniet, die op elkaar gestapeld zijn op een wijze die de bedoeling van een gedenksteen te kennen geeft, bij voorbeeld een altaar of een graftombe. Ze hebben echter geen enkel opschrift, en staan daar naakt en eenzaam als enorme donderstenen die midden in de woestijn zijn neergevallen.’ (Edmundo de Amicis 1873)

Het begon allemaal ver buiten de provinciegrenzen van Drenthe. Tijdens een speurtocht naar de versteende resten van de oervogel archaeopteryx in het Teylers museum in Haarlem, zag ik in een achterafzaaltje een ets van de schilder Waalko Jans Dingemans. Mijn opa heette ook Dingeman, maar dat was zijn voornaam en ik heb dat altijd erg bijzonder gevonden. De naam viel me dus op en toen pas de afbeelding. Een grote zwarte vlek waaruit een grillige eik omhoog stak. In de verte een klein vertikaal zwart vlekje, een schaapherder met een kudde witte vlekjes. ‘Hunebed bij Rolde’ stond er op het kaartje en ja het was een hunebed. Een prachtig dreigend hunebed waarbij je de zwaarte van het land en de leegte koud kon voelen. Een huivering van herkenning kroop langs mijn ruggengraat en het was alsof ik even in dat lege zwarte landschap stond. Nog nooit had ik zo’n sterke ervaring van herkenning gevoeld en nog nooit heb ik zo lang bij een ets in een zaaltje gezeten. Na twee uur kijken was mijn plan gevormd en kon ik gaan. De Duitse holle botjes van het Solnhofer vliegfossiel was ik op slag vergeten. Ik had een missie, het was een bijzonder plan.

Ik had al wel langer een zwak voor hunebedden. Het was altijd al aanwezig. Met een schetsboek in mijn rugzak en de hoop een groot kunstenaar te worden verzeilde ik steevast bij die kleine lapjes grond met haar stenen monumenten. Alsof er grote magneten in die stenen zaten. Steeds weer was ik verbaasd over de hoeveelheid kleur in die kleurloze steenmassa. Kleurloos en toch weer niet. Net als water, lucht of geluid. Dat zou ik nooit kunnen schilderen. Wat ik, toen ik begon met het tekenen van hunebedden niet wist, en nu wel, is waar die drukkende sfeer vandaan kwam. Ik las het in een oud geschrift van ene dominee Picardt uit 1660:  ’t sijn al te samen begrafenissen van grouwsame, Barbarische en wrede Reusen, Huynen, Giganten, Kinderen Enakim, Enim, Nephilim, Rephaim, menschen van grouwelijcke Statuer, groote krachten, en beestelycke wreetheydt, die noch God, noch menschen gevreest hebben. (…) Bij deze oude Heijdensche Reusen-Begrafenissen en Steenhopen heeft het in oude tijden schrikkelyck gespoockt; en den Duivel heeft omtrent de selve (de hunebedden) Wonderlijck sijne personagie ghespeelt.’ Het is dus niet verwonderlijk dat de voetstappen van deze barbaren natrilden in mijn oren als ik op een rustig plekje de steenhopen probeerde te tekenen.

Een dominee Craandijk schreef over de hunebedden die hij tijdens zijn tochten in de 19e eeuw geregeld tegenkwam: ‘Te midden van de ongerepte natuur liggen hier en daar de overblijfselen van een menselijken arbeid, met het strenge landschap in volkomen overeenstemming, eenvoudig, kunsteloos, groots, geheimzinnig, als de grenzeloze vlakte zelve –reusachtig stenen, voor eeuwen en eeuwen opgestapeld boven het overschot van lang verdwenen geslachten. Bij de Drentse heide behoort het eenzame hunebed en bij het hunebed de heide. Bij het lezen van deze aanbevelingen raakte ik steeds meer overtuigd van de juistheid van mijn ongehoorde plan en raakte ik ook steeds meer vastberaden dit plan daadwerkelijk ten uitvoer te brengen. 

VERGEET JE OOK NIET IN TE SCHRIJVEN VOOR MIJN NIEUWSBRIEF. DAN KRIJG JE AL HET NIEUWS IN JE MAIL. LEUK TOCH?


Zomergasten

Nog nagenietend van de aflevering Zomergasten met de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan, Is het volop komkommertijd bij Maarten Westmaas Fine Art Photography . Hoewel? Naast wat klussen in en om het huis en de gebruikelijke vakantie-activiteiten (zwemmen, pretpark, bbqen) sta ik toch regelmatig om 06.00 uur op om te werken aan mijn nieuwe winkel. ‘MAARTEN WESTMAAS GALERIE’. Een online winkel waar men mijn werk kan gaan kopen. Het is een hele klus, maar ik denk dat het gaat lukken. Een online en virtuele ruimte waar je door mijn werk kunt bladeren en het gevoel krijgt in een echte galerie te zijn. In mijn zoektocht op het internet naar andere online galerieën kwam ik er achter dat deze vooral gericht zijn op de fysieke galerie. Een webshop gekoppeld aan de fysieke winkel. En vaak ziet dat er niet uit. Aangezien ik geen ruimte heb voor een atelier of galerie aan huis (of elders), ben ik gedwongen om een winkel in de virtuele wereld te bouwen. En dan wil ik het ook wel meteen goed doen. Ik gebruik daarvoor mijnwebwinkel.nl en ben daar (los van de keuzemenu’s) heel tevreden over. 

Om te ontspannen van het webwinkelierschap luister ik deze vakantie veel podcasts over ondernemen in de creatieve sector (Nigel Merik van Primefocuslab en Brainard Carey van Yourartmentor), neem ik af en toe een duik in het zwembad en lees ik boeken over het Nederlandse landschap en over kunstgeschiedenis. Een heel interessant boek dat ik op het moment lees is het boek Secret Knowledge: Rediscovering the Lost Techniques of the Old Masters. door David Hockney. Een boek waarin de beroemde schilder zijn theorie overtuigend uitlegt dat de meesters in de schilderkunst vanaf de 15e eeuw al optische instrumenten gebruiken om de werkelijkheid op een overtuigender manier op het doek te krijgen. Met vele voorbeelden maakt hij duidelijk dat schilders als Carravagio, Da Vinci, Frans Hals en ook Rembrandt lenzen gebruikten om hun meesterwerken te maken. Met name in portretten en stillevens. Als fotograaf vind ik dat een interessant gegeven en ik vraag me af of dat ook met de landschappen het geval was. En zo ben ik weer terug bij het Nederlandse landschap. En bij Zomergasten. Want ik ben al jaren op zoek naar de complete aflevering van Zomergasten met Adriaan Geuze. Presentator Wilfried de Jong interviewde deze Nederlandse landschapsarchitect en hij had zoveel zinnigs te zeggen over het Nederlandse landschap dat ik dit heel graag nog eens terug zou willen zien. 

Je ziet in dit filmpje een fantastisch kunstwerk van Adriaan Geuze. Een collage van foto’s zoals David Hockney ze ook maakte en waarop mijn serie #dutchinstagramlandscapes ook weer op is gebaseerd. 

Vroeger hadden we een videorecorder. Nu hebben we Netflix en Uitzending Gemist. Maar daar staat het Zomergastenprogramma niet op. Mijn vraag is of er mensen zijn die weten hoe ik de volledige uitzending van Zomergasten van zondag 16 augustus 2015 nog terug kan zien? Misschien Janine Abbring eens vragen?  



Maarten Westmaas Galerie

Om te bekijken hoe mijn fotografie er in een echte galerie zou uitzien ben ik een tijdje bezig geweest in mijn Photoshop-doka. Want als ik mijn werk wil verkopen of expo’s wil maken in een museum dan wil ik graag weten hoe dat er uit komt te zien. Vandaar dat ik mijn project Heidense Hoogten heb laten exposeren in een virtuele galerie. En persoonlijk vind ik het er wel goed uitzien. Laat die musea maar komen!

Wil je weten of het me lukt in een echt museum te exposeren schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief! 



Levenslessen


Vertwijfeld. Wat te doen.

De steengroeve was moordend heet en boze Turkse groeve arbeiders kwamen dreigend op ons af. Als in een film flitste mijn leven zich aan mijn geestesoog voorbij en ondertussen vroeg ik mij af of het vinden van een fossiele vis deze ellende wel waard was. Je moet je doelen hoog stellen, maar zó hoog? Met een verhoogde hartslag en onrustig hoofd flitste ik heen en weer op zoek naar vluchtwegen. Weg uit deze gele hel.

Hetzelfde gevoel bekruipt me af en toe bij mijn hele onderneming om professioneel kunstenaar te worden. Maar wat is dat dan ‘professioneel’. Heeft dat met de kwaliteit van je werk te maken of met inkomsten? vroeg iemand mij afgelopen week. Voor mij geldt dat beide. Professioneel werk maken en een inkomen verdienen.

Het huis van Keith

‘Kan Ich hilfen?’ vroeg een gebruinde Turkse groeve arbeider die sprekend op Keith Richards leek. We legden hem in ons beste Duits uit dat we autopech hadden en dat we naar een garage moesten zien te komen. Hij knikte en liep weg. Even later kwam hij terug in een bulldozer en een ketting. Deze bonden we aan onze auto en zo slingerden we de gele groeve uit. Waar hij ons heen bracht wisten we niet.

Om professioneel kunstenaar te worden moet je een goed plan hebben. Daar ben ik deze week een stuk dichterbij gekomen omdat Anketrien Schilhorn van Veen van TerSprake (Kernachtig in Klantgerichtheid) me via Facebook een coachingssessie aanbood. Zo maar! Fantastisch! De hele middag sparren over missie, visie, doelen en ambities, maar ook praten over hoe dan, en met wie. Aan het einde van de middag was ik zeven flapovers rijker en zat mijn hoofd vol met nieuwe wegen, ideeën, richtingen en mogelijkheden. Door steeds specifieker te worden en dingen op te schrijven werden de dingen ‘echter’. Veel enger ook, want nu moet het, maar tegelijkertijd zo fantastisch stimulerend! Ik voelde me haast al een beetje ondernemer :-)

Een landhuis aan de rand van de steengroeve

En zo stopten we voor een groot Duits landhuis met een dementerende bejaarde grootmoeder achter een hekje. Keith gebaarde ons hem te volgen en zo kwamen we bij dhr Opitsch. Een oudere heer met pet en blauwe overall. Hij bleek de eigenaar van de Langenaltheimer Haardt te zijn en zijn zoon was automonteur. Terwijl de zoon onze auto onder handen nam, liet Herr Opitsch ons zijn zolder zien. En wat we daar zagen ging ons verbeeldingsvermogen te boven. Een zolder vol fantastische fossielen. Van vissen, krabben, en insecten tot kleine dino’s en reptielen. Hij kocht ze van de groeve arbeiders en prepareerde ze. Ik had nog nooit zoiets bijzonders gezien. We bleven lang kijken, vragen en bewonderen totdat onze auto klaar was. Met een levenslange vrijbrief om in de Langeraltheimer Haardt naar fossielen te zoeken en een onwerkelijk gevoel voor wat ons was overkomen gingen we weg. We zwaaiden nog naar de dementerende scharrelende grootmoeder, Keith, de zoon en Herr Opitsch en beseften dat uit iets wat een onmogelijke situatie lijkt, iets prachtigs kan voortkomen. Een echte levensles.

En dat probeer ik me nu ook voor te houden in mijn zoektocht naar ‘Hoe word ik een professioneel kunstenaar?’ Uit onmogelijk lijkende en enge situaties kan iets moois voortkomen en er is maar één manier om daar achter te komen…


Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief voor meer verhalen en fotografie!



Using Format